隆雪华青对警方在9月22日逮捕社运人士阿米尔（Amir Hadi）和周铨洋（Dobby Chew）深表遗憾。两人主动到警方面谈并配合录供，更没任何潜逃风险。警方无需大动作拘捕他们，制造寒蝉效应让其他公民团体不敢发声。隆雪华青促请警方立即释放他们。
隆雪华青反对当局限制两人出境，并冻结他们及青年团体“曼迪里”和生命权倡导组织“Hayat”的银行账户。如今调查进一步发展为逮捕，更让我们担心公民社会组织能否自由运作。
警方的调查必须有清楚的事实依据，并遵守正当程序。两人已配合录供，也交出多项文件。在两人已被限制出境的情况下，当局应向他们及公众交代扣留或申请延扣的必要性。
冻结组织账户不只干扰组织运作，更影响员工薪资和日常项目，严重侵犯宪法所保障的结社自由。民主社会需要公民组织监督公共权力，政府有责任保障言论自由和结社自由。
隆雪华青要求警方立即释放阿米尔和周铨洋，继续以公平、透明的方式调查。当局也应重新检视账户冻结和出境限制，并撤销任何缺乏充分依据的措施。我们呼吁政府正视公民社会的忧虑，确保执法权力不会被用来压制批评声音。
Kami, pihak yang menandatangani kenyataan ini yang terdiri daripada pertubuhan bukan kerajaan (NGO), pertubuhan masyarakat sivil (CSO), pertubuhan berasaskan komuniti (CBO), kumpulan mahasiswa, aktivis serta ahli masyarakat sivil mengecam dengan tegas langkah-langkah siasatan yang keterlaluan diambil terhadap MANDIRI dan HAYAT pada bulan ini dengan pembekuan akaun bank peribadi Pengarah MANDIRI, Amir Hadi dan Dobby Chew serta akaun organisasi MANDIRI dan HAYAT, di samping sekatan perjalanan yang dikenakan ke atas Amir Hadi dan Dobby Chew yang menghalang mereka daripada meninggalkan negara. Tindakan ini dilihat sebagai satu tindakan terbaharu hasil daripada corak tindakan represif yang berterusan ke atas pertubuhan masyarakat sivil pada tahun ini dan menunjukkan suatu gambaran yang menakutkan Malaysia sedang kembali kepada zaman gelap penindasannya terhadap organisasi masyarakat sivil.
Latar Belakang
Pada Mei 2026, wujud dakwaan tanpa bukti yang tular di alam maya terhadap MANDIRI yang mendakwa bahawa pertubuhan ini menerima pembiayaan asing bagi menjalankan aktiviti politik dan penyebaran maklumat palsu, dengan dakwaan tujuannya adalah untuk menggugat kestabilan pentadbiran negara dan akhirnya menjatuhkan Perdana Menteri Anwar Ibrahim. Dakwaan ini telah diperbesarkan oleh Ketua Angkatan Muda Keadilan dan Setiausaha Politik kepada Anwar Ibrahim, Muhammad Kamil Abdul Munim yang mengeluarkan kenyataan media rasmi yang mengaitkan isu tersebut dengan dakwaan campur tangan asing, kedaulatan negara dan keselamatan negara. Malahan, Kamil turut menggesa pihak berkuasa supaya menggunakan Akta Pencegahan Pengubahan Wang Haram, Pencegahan Pembiayaan Keganasan, Pencegahan Pembiayaan Aktivit Terhad dan Hasil daripada Aktiviti Haram 2001 (AMLA) dalam menyiasat dakwaan-dakwaan tersebut.
Berikutan kritikan awam terhadap kenyataan Kamil, beliau kemudiannya mengalihkan tumpuan kepada dakwaan penyalahgunaan atau penyelewengan dana dengan menyatakan bahawa kebimbangannya bukanlah berkenaan pembiayaan asing itu sendiri. Peguam yang mewakili MANDIRI dan Amir Hadi telah menghantar surat tuntutan kepada Kamil yang menuntut supaya Kamil menarik balik dakwaan tersebut, memohon maaf secara terbuka dan menerbitkan penarikan balik serta permohonan maaf tersebut secara umum. Kamil enggan mematuhi tuntutan tersebut. MANDIRI dan Amir seterusnya memulakan prosiding fitnah terhadap Kamil. Kes tersebut masih dalam proses perbicaraan di hadapan mahkamah.
Sejak awal lagi, MANDIRI telah menyatakan secara terbuka bahawa pihaknya tidak melakukan sebarang kesalahan dan bersedia untuk bekerjasama sepenuhnyasekiranya terdapat siasatan yang sah. Walaupun dakwaan tersebut serius dan terdapat seruan awam supaya agensi penguatkuasaan bertindak selama berbulan-bulan tiada seorang pun daripada MANDIRI, para pengarah atau kakitangannya dipanggil atau disoal siasat oleh PDRM, SPRM, Bank Negara Malaysia atau pihak berkuasa berkaitan lain berhubung dakwaan tersebut. Tiada sebarang pertuduhan jenayah, dapatan pengawalseliaan atau dapatan negatif lain dibuat terhadap MANDIRI atau kakitangannya sepanjang tempoh tersebut.
Pada September 2026, Amir Hadi dan Dobby Chew dimaklumkan bahawa mereka berdua telah disekat daripada meninggalkan Malaysia. Pada masa sekatan perjalanan tersebut dimaklumkan, Amir dan Dobby masih belum dipanggil untuk disoal siasat berkenaan sebarang dakwaan kesalahan. Malah, sehingga kini, Amir dan Dobby masih belum diberikan penjelasan yang jelas mengapa sekatan perjalanan tersebut dikenakan atau dakwaan sebenar yang menjadi asas tindakan tersebut.
Selanjutnya pada bulan yang sama, didapati bahawa akaun bank peribadi Amir Hadi dan Dobby Chew bersama dengan akaun organisasi MANDIRI dan HAYAT telah dibekukan. Pembekuan akaun-akaun ini menunjukkan peningkatan yang ketara berbanding dakwaan yang mula tular pada bulan Mei. Perkembangan ini amat membimbangkan memandangkan Kamil sendiri telah menggesa pihak berkuasa supaya menggunakan AMLA terhadap MANDIRI dalam kenyataan yang dikeluarkannya pada 17 Mei 2026.
Pembekuan akaun-akaun organisasi ini bukan sahaja memberikan kesan kepada Amir dan Dobby malah menjejaskan keupayaan MANDIRI dan HAYAT untuk menjalankan kewajipan organisasi yang biasa dan sah termasuk pembayaran gaji, perbelanjaan program serta komitmen operasi yang lain.
Risiko Penindasan Suara Masyarakat Sivil
Sehingga kini, tiada notis rasmi atau penjelasan diberikan kepada mana-mana pihak yang terlibat berkenaan asas pembekuan akaun atau sekatan perjalanan tersebut. Tiada seorang pun daripada pihak-pihak yang terlibat dipanggil untuk disoal siasat berhubung sebarang siasatan oleh mana-mana agensi pengawalseliaan atau penguatkuasaan yang menimbulkan persoalan tentang kesahihan langkah-langkah ini. Logik di sebalik sekatan perjalanan misalnya adalah untuk memastikan seseorang itu tidak melarikan diri daripada negara dan akan dapat membantu siasatan. Jadi mengapakah Kerajaan menyekat Amir dan Dobby daripada meninggalkan Malaysia tanpa memanggil mereka untuk disoal siasat? Tambahan pula, tiada mana-mana pihak yang terlibat menerima sebarang notis rasmi berkenaan perintah pembekuan akaun yang dikenakan terhadap mereka. Mereka hanya dimaklumkan tentang asas pembekuan akaun tersebut melalui surat daripada bank masing-masing.
Kami mengakui bahawa langkah-langkah keras seperti pembekuan akaun bank dan sekatan perjalanan mungkin diperlukan dalam keadaan tertentu bagi membantu siasatan terhadap sebarang kesalahan. Namun realiti ini harus dilihat bersama-sama dengan risiko penindasan terhadap ahli kumpulan masyarakat sivil. Dalam situasi seperti ini, kami berpendirian bahawa Kerajaan memikul beban yang lebih besar untuk menggunakan kuasa ini secara berhati-hati dan menjunjung ketelusan bagi mengelakkan sekatan terhadap kebebasan bercakap, bersuara, dan berpersatuan yang sah.
Corak Penindasan Masyarakat Sivil yang Lebih Luas
Tindakan yang diambil terhadap Amir, Dobby, MANDIRI dan HAYAT hanyalah lanjutan tindakan terbaharu dalam suatu corak penindasan yang lebih luas terhadap suara masyarakat sivil. Pada tahun ini sahaja, kita turut menyaksikan perkara-perkara berikut telah berlaku:
Secara keseluruhannya, insiden ini merupakan gambaran suram tentang kebebasan bercakap dan bersuara di Malaysia pada hari ini. Hal ini telah memberikan gambaran yang menakutkan tentang Malaysia yang sedang mengalami kemerosotan hak asasi manusia, dan masyarakat sivil perlu mengambil pendirian tegas bagi mencegah kemerosotan ini berterusan, khususnya terhadap kebebasan yang telah kita perjuangkan sejak beberapa tahun kebelakangan ini. Corak ini perlu dilihat sebagai satu petanda awal bagi kebebasan bersuara dan tidak boleh menjadi pencetus kepada penindasan yang lebih ketat pada masa hadapan, agar kita tidak kembali kepada zaman gelap di mana penindasan berlaku secara berterusan terhadap pertubuhan masyarakat sivil.
Tuntutan Kami
Justeru itu, kami menyeru Kerajaan supaya memberikan penjelasan yang telus dan jelas berhubung asas tindakan yang diambil terhadap Amir Hadi dan Dobby serta organisasi MANDIRI dan HAYAT. Penjelasan ini harus merangkumi keperluan sebenar mengapa langkah-langkah drastik sebegini digunakan terhadap mereka dan sekiranya tiada asas yang sah, Kerajaan harus menarik balik perintah pembekuan akaun dan sekatan perjalanan tersebut. Langkah-langkah keras ini tidak seharusnya digunakan secara sewenang-wenangnya memandangkan tindakan ini akan mengancam keupayaan ahli masyarakat sivil untuk melaksanakan tugas mereka sebagai pembela hak asasi manusia, demokrasi dan kedaulatan undang-undang.
Selain itu, Kerajaan mesti komited untuk mengkaji semula undang-undang yang membolehkan kuasa siasatan digunakan tanpa pengawasan yang mencukupi seperti di bawah AMLA dan Akta Imigresen 1959/63. Kami menyeru Kerajaan supaya mengesahkan bahawa undang-undang jenayah tidak akan digunakan untuk membungkam kebebasan bersuara, perbezaan pandangan dalam politik, dan kritikan yang adil terhadap Kerajaan.
Sekiranya kita ingin membina sebuah Malaysia yang demokratik dan matang, kerajaan Anwar Ibrahim tidak boleh dibenarkan mengulangi taktik zalim yang sama yang digunakan oleh pentadbiran Kerajaan terdahulu. Kami berdiri teguh bersama-sama dengan semua rakan seperjuangan kami yang terkesan dan berdiri tegas menentang sebarang percubaan kerajaan untuk membungkam kami.
Dikeluarkan secara bersama oleh:
Kami, pertubuhan masyarakat sivil dan gerakan mahasiswa serta anak muda yang bertandatangan di bawah mengambil maklum perkembangan permohonan pengampunan oleh bekas Perdana Menteri Najib Razak. Melalui laporan media, Lembaga Pengampunan akan bersidang pada Jumaat ini (11 September 2026) dan antara agenda perbincangan adalah berkenaan kebenaran untuk Najib menghabiskan baki hukuman beliau sebagai tahanan rumah. Untuk rekod, hukuman beliau telah mendapat lega hukum daripada penjara 12 tahun kepada enam tahun, dan denda RM210 juta kepada RM50 juta.
Kami menegaskan bahawa Najib Razak perlu menghabiskan baki hukuman beliau di dalam penjara, dan bukan sebagai tahanan rumah. Beliau telah pun mendapat lega hukum daripada Lembaga Pengampunan pada Februari 2024 dan dijangka bebas pada bulan Ogos 2028 sekiranya beliau dapat membayar denda RM50 juta. Kami juga ingin mempersoalkan mengapakah kes Najib Razak perlu diberikan keutamaan untuk dipertimbangkan sedangkan hari ini masih ramai mereka yang dipenjara khususnya dari kalangan rakyat yang masih menunggu peluang untuk mendapatkan ruang pengampunan?
Malah, Najib Razak masih lagi mempunyai beberapa kes yang sedang berjalan seperti penyalahgunaan kedudukan dan pengubahan wang haram dalam kes 1MDB yang berjumlah RM2.3 billion. Walaupun beliau telah disabitkan bersalah di peringkat Mahkamah Tinggi dengan hukuman penjara 15 tahun dan denda sekitar RM13 billion, namun kini beliau telah mengemukakan notis rayuan di Mahkamah Rayuan terhadap keputusan tersebut. Kes pengubahan wang haram kedua SRC International (SRC2) serta kes IPIC juga masih boleh didakwa semula walaupun beliau telah mendapat pelepasan tanpa pembebasan (DNAA) pada 2025.
Sekiranya beliau diberikan pengampunan atau lega hukum untuk menjalankan baki hukuman penjara sebagai tahanan rumah, apakah yang akan terjadi sekiranya beliau disabitkan kekal bersalah untuk kes 1MDB, atau jika Peguam Negara memutuskan untuk membawa semula kes SRC2 atau kes IPIC? Pengampunan beliau akan menyekat proses pendakwaan dan tidak praktikal memandangkan masih ada kes-kes beliau yang sedang berjalan.
Sabitan kes SRC International jelas menunjukkan ada puluhan juta wang rakyat telah dicuri dan dirompak. Isyarat daripada rakyat jelas pada 2018 yang mahukan perasuah dan koruptor disiasat dan dihukum seadilnya. Ratusan ribu rakyat yang turun ke jalan menuntut keadilan dan kebertanggungjawaban skandal 1MDB tidak layak untuk dikhianati. Malah, petisyen yang dilancarkan oleh BERSIH pada Ogos 2022 yang memohon Yang di-Pertuan Agong (YDPA) untuk tidak mengampunkan Najib Razak telah disokong oleh 157,000 rakyat Malaysia. Negara juga masih menanggung hutang sebanyak RM20.1 billion seperti jawapan menteri di dalam Parlimen.
Negara juga menyaksikan dua lagi mantan Perdana Menteri sedang berhadapan dakwaan iaitu Muhyiddin Yassin dan Ismail Sabri yang turut melibatkan dana awam. Sekiranya mereka disabitkan bersalah, adakah mereka juga akan mendapat pengampunan atau lega hukum sama seperti Najib Razak? Kerajaan perlu mempertimbangkan kesan ketara yang akan berbangkit kepada kedaulatan undang-undang di Malaysia sekiranya seorang perasuah yang telah disabitkan seperti Najib Razak dilepaskan daripada tatacara keadilan yang biasa.
Negara tidak boleh memberi isyarat bahawa pemimpin politik seperti mantan Perdana Menteri – yang mempunyai kuasa yang luas – apabila melakukan kesalahan dan disabitkan bersalah boleh mengambil jalan pintas untuk bebas dari hukuman, seolah-olah ada undang-undang dua darjat untuk elit politik dan rakyat biasa. Pengampunan atau tahanan di rumah untuk Najib akan menjadi cabaran total terhadap nilai moral masyarakat Malaysia, di mana kuasa dan wang tentukan benar dan salah, hukuman boleh dilenyapkan kerana lindungan kuasa tertinggi, dan penguatkuasaan undang-undang hanya untuk orang kebanyakan.
Di hujungnya, rakyat terutamanya generasi muda akan menanggung kesan dan beban rasuah, salah guna kuasa dan pecah amanah. Wang dan dana yang sepatutnya memberi manfaat kepada semua peringkat rakyat hanya dinikmati oleh segelintir elit politik tanpa ada kesan langsung kepada rakyat. Skandal 1MDB dan SRC International adalah contoh jelas salah guna kuasa dan pecah amanah yang mengakibatkan ketirisan untuk memastikan negara dapat menyediakan perkhidmatan dan pembangunan yang bermutu tinggi kepada rakyat.
Dikeluarkan secara bersama oleh:
CSO
Individu
In response to Prime Minister Anwar’s announcement regarding the abolishment of the Universities and University Colleges Act 1971 (UUCA), KLSCAH Youth Chief and MOE Committee Member for the Abolishment of the UUCA (2018–2020), Wong Yan Ke, urges the government to: immediately reinstate and empower the “Committee for the Abolishment of the UUCA”; publish a clear timeline; and initiate a stakeholder consultation mechanism.
He also calls upon student movement groups, academia, and civil society nationwide to remain perpetually vigilant, ensuring the government does not introduce draconian new laws that are merely “old wine in a new bottle” under the guise of reform.
“Years ago, the Najib administration, yielding to pressure, made false promises of reform by abolishing the Internal Security Act (ISA) and amending the Police Act; yet they subsequently and introduced the Security Offences (Special Measures) Act (SOSMA) and the Peaceful Assembly Act to continue policing the freedom of assembly and cracking down on civil society leaders, such as former Bersih Chairperson Maria Chin.”
Wong emphasises that Anwar’s verbal commitment is merely a starting point and by no means a victory for reform. The devil is always in the details; academics and students must supervise and participate in the drafting process of the abolishment or the new legislation to avoid repeating the mistakes of past administrations.
“During the tenure of the Madani government, the space for academic freedom, freedom of association, and student self-governance has not expanded; rather, it has contracted even further compared to the Pakatan Harapan 1.0 era. Various higher education institutions have revoked students’ autonomy to hold campus elections, University of Malaya auxiliary police brazenly obstructed an anti-corruption academic forum, and Universiti Malaysia Sabah initiated disciplinary action against protesting students. These oppressive actions make it seem as though we have regressed to the era when UMNO-BN ruled with an iron fist.”
Political Interference Must End
Looking back at Malaysia’s higher education history, during the golden era of the 1960s, the University of Malaya enjoyed a high degree of autonomy. However, the two amendments to the UUCA in 1971 and 1975 suffocated the very soul of the university. At the time, in order to suppress the student movement (such as the Tasek Utara and Baling farmers’ protests), Barisan Nasional forcibly passed draconian legislation. Not only did they treat academics and students as national threats, but they also directly consolidated the power to appoint the Vice Chancellor into the hands of the Minister.
“For half a century, this political interference has snowballed. Public universities have been reduced to political tools used to endorse the ruling party—from the 1MDB whitewashing convention to the “Malay Dignity Congress” co-organised by four public universities, campuses are rife with political calculations. The “corporatisation” reforms of the 1990s not only failed to deliver genuine autonomy but further diminished the voices of academics within the University Senate. Today’s universities are managed by bureaucrats and non-academics, blindly chasing international rankings and commercial interests, thoroughly deviating from the academic intent of seeking truth, fostering critical thinking, and serving society.”
Four Core Demands for Reform
Wong reiterates that the abolishment of the UUCA does not mean starting from scratch. The government must acknowledge the spirit of the 1969 Suffian Cabinet Committee Report (Suffian Report 1969) and the recommendations of the previous Committee for the Abolishment of the UUCA. The new legislation must be founded on “safeguarding rather than suppressing”, implementing the following four core reforms:
Firstly, Reject Political Interference. The Minister must surrender the direct power to appoint the Vice Chancellor and the Board of Directors, allowing university governance to become genuinely democratised.
Secondly, Defend Academic Freedom. The existing system treats public university scholars as “civil servants”, forcibly applying the Statutory Bodies (Discipline and Surcharge) Act 2000 (Act 605), which strictly prohibits scholars from publicly criticising government policies. The new legislation must explicitly stipulate the exemption of academic staff from Act 605. Academic freedom is not just the freedom to teach within a classroom; it crucially includes the freedom for public intellectuals to critique those in power and put forward discourses that drive societal progress, free from disciplinary action.
Thirdly, Discard Political Handouts and Implement “Formula-based Funding”. Government funding is absolutely not a political favour from the ruling party, but the hard-earned money of taxpayers. The new legislation must completely overhaul the current budget negotiation model of “block grants”. The government should implement a three-year cycle of “per-student funding”. Only by severing the government’s ability to use funding as a leash to demand obedience can universities attain true financial independence and institutional autonomy.
Fourthly, Uproot Bureaucracy Completely and Realise “Student Autonomy”. If Anwar is sincere about reform, he must immediately dismantle the paternalistic bureaucracy within universities. Student affairs and financial management must be entirely liberated from the hands of the “Student Affairs Division” (HEP) and handed over exclusively to the independent management of a democratically elected Student Union.
“University governance must be returned to the campus, back into the hands of academics and students. Any alternative legislation that violates the four core principles outlined above is merely a public relations stunt to fool the people and salvage the regime.”
针对首相安华废除《1971年大专法令》的宣布，隆雪华青团长与教育部废除大专法令委员（2018年至2020年）黄彦铬敦促政府： 立即重启并赋权“废除大专法令委员会”；公布清晰的时间表及；启动利益相关者咨询机制。
他也呼吁全国学运团体、学术界与公民社会时刻保持警惕，勿让政府以改革之名，祭出“换汤不换药”的新恶法。
“当年纳吉政府迫于压力，假意承诺改革，废除《内安法令》并修改《警察法令》；随后却阴险推出《国安法》和《和平集会法》，继续管控集会自由，对付公民社会领袖，如净选盟前主席玛丽亚陈。”
黄彦铬强调，安华的口头承诺只是起点，绝非改革胜利。恶魔往往藏在细节里，学术人员与学生必须监督并参与废除或新法令的草拟过程，勿重蹈前朝覆辙。
“昌明政府执政期间，学术自由、结社自由与学生自治的空间不仅没有扩大，反而比希盟1.0时期更加紧缩。各大专学府收回学生举办校园选举的自主权、马大辅警公然阻挠反贪腐学术论坛、沙巴大学对抗议的学生展开纪律对付。这些打压行径，仿佛让我们回到了巫统国阵一手遮天的年代。”
政治干预必须终结
回顾马来西亚的高教史，1960年的黄金时代，马来亚大学曾享有高度自治权。然而，1971年与1975年《大专法令》的两次修订，扼杀了大学的灵魂。当年国阵为了镇压学运（如打昔乌达与华玲农民抗争事件），强行通过恶法，不仅将学术人员与学生视为国家威胁，更将校长的任命权直接收归部长手中。
“半个世纪以来，这股政治干预的毒瘤越滚越大。国立大学沦为执政党背书的政治工具—— 从一马公司（1MDB）洗白大会，到四大专联办的“马来人尊严大会”，充满各种政治算计。1990年代的“企业化”改革，不仅没有带来真正的自主，反而进一步削减了学术人员在大学理事会（Senate）的声音。如今的大学交由官僚与非学术人员管理，盲目追逐虚无的国际排名与商业利益，彻底偏离了求真、批判与服务社会的学术初衷。”
四大核心改革诉求
黄彦铬重申，废除大专法令并非从零开始。政府必须正视《1969年苏菲安内阁委员会报告》（Suffian Report 1969）的精神以及此前废除大专法令委员会的建议，新法令必须以“保障而非压制“为基础，落实以下四大改革核心：
第一，拒绝政治干预。部长必须交出直接委任校长（Vice Chancellor）与董事局（Board of Directors）的权力，让大学治理真正民主化。
第二，捍卫学术自由 。现有的体制将国立大学学者视为“公务员”，强行套用《2000年法定机构（纪律及附加费）法令》（第605号法令），严禁学者公开批评政府政策。新法令必须明文规定学术人员豁免于605号法令。学术自由不仅仅是在课室内教书的自由，更包括公共知识分子对当权者的批判、提出推动社会进步的论述，免于纪律对付。
第三，摒弃政治施舍，落实“透明方程式拨款”（Formula-based Funding）。 政府拨款绝不是执政党的政治恩赐，而是纳税人的血汗钱。新法令必须彻底改变现有的“一笔式拨款”（Block grants）预算谈判模式。政府应落实以三年为周期的“按学生人数计算方程式拨款”（Per-student funding）。唯有切断政府利用拨款作为要挟大学听话的方式，大学才能获得真正的财务独立和大学自主权。
第四，彻底斩草除根的官僚主义，实现“学生自治”。安华若有诚意改革，必须立刻废除大学内部的家长式官僚作风。学生事务与财务管理必须从“学生事务处”（HEP）的手中全面解放，全权交由票选的学生会（Student Union）独立管理。
“大学的治理必须回归校园，交还给学者与学生。任何违背上述四大核心原则的替代法令，都只是一场愚弄人民，挽救政权的公关秀。”
赵明福逝世17周年之“勿忘赵明福，不走回头路！”追思会将于2026年7月16日星期四傍晚7时正于隆雪华堂邝松厅举行，赵明福民主促进会与隆雪华青诚邀民众踊跃出席这一场纪念民主之殇的活动。
赵明福是国家民主转型期间，旧势力利用国家机器颠覆新政权，而产生的政治受难者。
赵明福不是孤立的扣留所死亡案件，赵明福案件不是单纯的执法暴力，赵明福之殁象征民主法治精神的毁坏。所以我们严厉批判导致赵明福死亡的旧政权。
遗憾的是，随之诞生的新政权却拒绝为赵明福政治命案掀开真相和实现正义，即使赵明福的生与死都已奉献给这个新政权的诞生。
当新政权选择与旧体制精英合作，掩盖旧政权犯下的颠覆民主与政治迫害罪行，极力维护不可被维护的体制暴力行径，这无疑是对民主运动和赵明福家属最大的背叛。
柔佛州选中，无论新政权或旧政权至今都拒绝签署还赵明福公道的诉求，这证明两者都没有对破坏民主法治精神的赵明福案件有丝毫的省思、纠正和改革的意愿。
当新旧政治势力因利益关系而政治立场趋向一致，放弃他们多年来倡议的民主人权改革议程，民主运动参与者不能碍于战友情意结，包容放弃原则和拒绝纠错，只剩下为权力而权力的这群政治精英。
民主不走回头路，当民主运动走到一个节点的时候，民主运动参与者必须抛弃非理性的和感性的纠结，勇敢采取新的策略及结合新的力量，迈向实质民主的下一段里程碑。
追求还赵明福公道的运动，亦如是。
我们诚邀呼朋唤友出席这场追思会。这场追思会将有一场市民会议(townhall)，希望大家为我们的下一段里程碑给予意见。我们也将推介线上赵明福纪念馆和邀请党团领袖给予团结支援演说。谢谢。
报名链接：https://forms.gle/28ogCrfNyBSVsRcE7
The Kuala Lumpur and Selangor Chinese Assembly Hall Youth Section (KLSCAH Youth) stands in solidarity with Asraf, who was denied entry into Sabah and deported by the Sabah government, and urges the state government to remove him from its blacklist. Bersih Executive Director Asraf Sharafi Azhar had originally planned to travel to Sabah to reunite with his wife and children. However, upon arriving in Sabah, he was informed that he was on a “warning list,” denied entry, and ultimately deported back to Kuala Lumpur.
According to a report by Malaysiakini, this entry restriction occurred just hours after Asraf and several civil society advocates held a peaceful gathering outside Parliament. At that time, they submitted a memorandum to the government, calling for the establishment of a Royal Commission of Inquiry (RCI) to investigate allegations of corporate cartels involving the Malaysian Anti-Corruption Commission (MACC). Even more suspiciously, the entry restriction took place on the eve of the Sabah Anti-Corruption Rally 3.0. KLSCAH Youth questions whether the decision to restrict his entry is related to Asraf’s participation in anti-corruption movements.
KLSCAH Youth points out that banning Asraf from entering the state undoubtedly disrupts family reunification and deprives the children of their right to their father’s companionship.
KLSCAH Youth emphasizes that the right to dissent should be protected in a democratic society and the government must view civil society’s participation in nation-building positively, rather than creating a chilling effect or allowing political decisions to harm innocent families and young children.
KLSCAH Youth calls on the Sabah government to rescind its order and remove Asraf from the blacklist so he can reunite with his family in Sabah as soon as possible. We also urge the government to take civil society’s anti-corruption demands seriously and adopt the recommendation to establish a Royal Commission of Inquiry to address corruption. Civil society actors should not be viewed as troublemakers, but rather as patriots who want the country to be free from corruption and abuse of power.
隆雪华青声援阿斯拉夫遭沙巴政府拒绝入境并遣返，并促请沙巴政府将阿斯拉夫移除黑名单。净选盟理事阿斯拉夫（Asraf Sharafi Azhar）原本计划前往沙巴与妻子及孩子团聚，然而他在抵达沙巴后即被告知列入“警示名单”，并被拒绝入境，最终被遣返吉隆坡。
根据当今大马报道，此次入境限制刚好发生在阿斯拉夫与多名公民社会倡议者于国会外和平集会之后数小时。当时，他们向政府提呈备忘录，呼吁成立皇家调查委员会（RCI），以调查涉及反贪会相关的企业黑帮指控。 更诡异的是，入境限制发生在沙巴反贪集会3.0前夕。隆雪华青质问，入境限制的决定是否与阿斯拉夫参与反贪运动有关。
隆雪华青认为，阿斯拉夫的孩子年纪尚幼，其中有的刚刚进入小学阶段，还有的仍未入学，禁止阿斯拉夫入境，无疑破坏家庭团聚，剥夺小孩需要父亲陪伴的权利。
隆雪华青强调，民主社会应容许异议、积极看待公民社会参与国家建设，而非制造寒蝉效应，或让政治决定对无辜家庭与年幼孩子造成伤害。
隆雪华青呼吁沙巴政府收回成命，将阿斯拉夫移除出黑名单，以让其早日和在沙巴的家人团聚。我们也敦促政府正视公民社会反贪诉求，接纳成立皇家调查委员会的建议，以解决国内贪腐问题。公民社会不应被视为滋事份子，而是一群希望国家变得更廉洁的爱国人士。
隆雪华青严厉谴责马来亚大学校方以关闭电源的方式，粗暴驱赶在校内举办活动的学运份子。此等做法严重侵蚀大学应有的开放氛围与学术自由精神，暴露出校方在面对不同声音时的狭隘与压制，着实令人不齿。
马大学运组织 Suara Siswa 与 Congress Gombak 在4月10日晚于马大校园内举办《大专法令：废除或修法？》座谈会，却在校方的打压下，被迫更改活动地点。活动最初安排在校内 Kona Mokapot 咖啡馆举行，却在毫无充分理由的情况下遭临时取消；主办方被迫将活动移至东姑礼堂旁空地，岂料仍遭校警驱赶，甚至采取关闭路灯的方式制造阻碍。黑暗之中，出席者只能以手机灯光勉强照明，继续坚持完成这场困难重重的分享会。
马大校方此举，是在藐视学生自主权与结社自由。校园的主体是学生与学术社群，而非高高在上的行政权力。学术自由乃是大学核心价值，而大学本质在于为青年提供一个能够自由思考、勇于质疑、追求真理，并彼此对话的空间，而不是一个以规训与控制为导向的封闭体系。如今校方却反其道而行之，将校园视为可随意干预与封锁的空间，实在有违大学精神，亦令人失望愤慨。
更讽刺的是，早在2014年，时任反对党领袖的安华受学生会邀请前往马大演讲时，校方采取相似手段，即停课并封锁校门，试图阻止活动进行。最终，学生们合力撞开校门，才成功将安华迎入校园。彼时，安华曾公开表态支持学生的学术自由与言论空间；而今时过境迁，当他如今已身居首相之位，这样的承诺却似乎未能在现实中兑现，令人费解。我们敦促首相安华对此表态，防止类似事件再度发生。
最后，我们重申，大学应是孕育批判精神与公共意识的摇篮。任何试图限制学生讨论公共议题、干预学术活动的行为，都是对民主社会根基的侵蚀。我们声援马大的学运份子与所有参与者，他们在高压环境下仍然坚守学术自由，实为可贵。我们深信，正是学生与青年的多元声音，构成了社会进步与改革的动力。
We, civil society across the globe, strongly condemn and denounce the acid attack against the Deputy Coordinator of the Commission for the Disappeared and Victims of Violence (KontraS), Andrie Yunus, on Thursday, 12 March 2026 in the Salemba area of Central Jakarta, Indonesia.
The attack was carried out by two unidentified individuals on a motorcycle by throwing a dangerous chemical liquid directly at him before fleeing. This caused Andrie Yunus to suffer severe burns to 20 percent of his body, including his face, eyes, chest, and both hands. The assault occurred shortly after Andrie Yunus had recorded a podcast on remilitarization and the judicial review of the recently revised Military Law at the office of the Indonesian Legal Aid Foundation (YLBHI).
This attack strongly indicates a planned and coordinated act. The perpetrators deliberately doused Yunus with a hazardous chemical into vital organs, including on his face and respiratory tract, indicating that the attack was intended to take the victim’s life. Therefore, we believe that this incident must be treated as attempted murder and must be investigated thoroughly and transparently by law enforcement authorities.
This attack cannot be separated from the context of the victim’s work as a human rights defender who has consistently exposed abuses of power, human rights violations, and the shrinking civic space in Indonesia. In the days leading up to the incident, the victim had also continuously received various forms of intimidation, including suspicious calls from unknown numbers. This practice indicates systematic efforts to spread fear among those actively engaged in advocacy and the defence of human rights.
Furthermore, Andrie Yunus is one of the members of the Fact-Finding Commission (KPF) who, over the past five months, has conducted an independent investigation into the Indonesian Nationwide protests and unrest in August 2025.
Through extensive investigations, the KPF report found that the security forces had used force disproportionately, conducted mass arrests, committed alleged torture, and the large-scale criminalization against activists and civilians. The events of August 2025 also resulted in about 13 deaths, marking one of the largest waves of repression against civil society since the Indonesian Reformation era in 1998.
Andrie Yunus has protested against the considered non-transparent process of discussing revisions to the Indonesian Military Law. On 15 March 2025, together with other members of the civil society coalition, he forced his way into the parliamentary meeting at the Fairmont Hotel in Jakarta to interrupt the closed-door discussion of revisions to the military law between the government and the House of Representatives of the Republic of Indonesia. This action was carried out in protest against the untransparent nature of the deliberation process, which excluded public participation and risked reviving the military’s dual-function doctrine of the pre-1998 dictatorship.
This assault must be seen as part of a pattern of intimidation against human rights defenders and a systematic effort to silence those who dare to reveal the truth, challenge impunity, criticize those in power, and fight for justice. If a human rights defender can be brutally assaulted in a public space in the nation’s capital, this demonstrates how fragile state protection is for citizens who fight for justice and how narrow the safe space for human rights advocacy has become in Indonesia.
It is also deeply regrettable that human rights defenders in Indonesia are facing attacks and intimidation at the time when Indonesia is the current President of the United Nations Human Rights Council. This contradiction shows the failure of the Government of Indonesia to comply with its international obligations to protect human rights defenders.
Thus, we urge:
The undersigned organizations and individuals also call for international solidarity, to continuously monitor this case as well as the recent disturbing climate of criminalization and threats towards focal individuals in Indonesia, to urge the Indonesian authorities to guarantee their safety and civic space, and to publicly oppose attacks and terrorism against human rights defenders, as terror against one human rights defender is terror against an entire society.
We will continue to monitor this case until the perpetrators and those responsible are brought to justice, as there cannot be any space left for terror against human rights defenders in a democratic country.
18 March 2026,
Civil society across the globe
ORGANIZATIONS
INDIVIDUALS